Otobüs durağı

Sabah kalktım işe gitmek için yine,

Vaktinde çıkamadım evden.

Bedenim izin vermedi buna.

Önceki günden kalanlar bitmişti.

Zorlukla çıktım, başım yukarıdaydı.

Hayatta olmanın verdiği şükürle,

Otobüs durağı boştu.

Tüh be yeni gitmiş diye hayıflandım.

Neyseki acelem yoktu,

Yeni yeni havayı soluyordum.

Beklemeye koyuldum, bir süre.

Karşıdaki sokak geçmişimi izletiyordu büyük ekranda.

Gören yalnızca ben miyim diye bakındım çevreme.

O genç ve heyecanlı kız vardı perdede,

Elleri terliyordu geç bir vakitte.

Gururlu ve idealistti.

İnanıyordu başaracağına hayallerini,

Uzun yıllar bekliyordu onu…

Arabalar geçti hızlıca, kornaları hiddetliydi.

Perde yok olmuştu, haber vermeden.

Üzerinden zaman geçmişti o yılların,

Bolca hemde.

O kız büyümüştü, daha öğrenecekleri vardı.

Otobüs yaklaşıyordu sonunda.

Hayat acısıyla tatlısıyla devam etmeliydi.

Bir Cevap Yazın

Aşağıya bilgilerinizi girin veya oturum açmak için bir simgeye tıklayın:

WordPress.com Logosu

WordPress.com hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Google fotoğrafı

Google hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Twitter resmi

Twitter hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Facebook fotoğrafı

Facebook hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Connecting to %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.