Evim

Ocak kapalı, evden çıkabiliriz.

Ama dur, ya ışıklar açık kaldıysa.

Son tren kaçmış bize ne!

Paylaşacağın kimse kalmamışsa.

Göçebe olarak ata kendini göklere.

Yüreğini takip et, tabii gidebileceğin bir yer varsa.

Evinden son çıktığında anlamıştın.

Anlatmanın küçük bir bahsediş olduğunu.

Yanılgıların hep korktuğundan.

Eve döndüğünde, ışıklar kapalı olur ve kimse açmazsa kapıyı.

Üstüne yemeğede yalnız oturursan.

Bir yer vardı, içine sinen, hoş…

Orada olabilirdi aradığın, öyle ya.

Hayallerinin bitmesine yakındı ümitlerin.

Güvendiğin ve uğramadan geçmediğin simalar dönüşmüştü.

Tanıdıklarını bilmediğini gördün.

Zaman ve mekan sahnelerde oynamıştı.

Hayata uzun derler, doğru.

Yıpranmış ağlak bir bebek çıkartıyor kır saçlı insanlardan.

Geceleri sabaha doğru, aynı dilimde

Somurtkanlık ve dinginlikle baş etmeyi seçtiriyor.

Bir insan evinden çıkıyor, ev küçülüyor.

Bir evde bir ışık sönünce, insan kapanıyormuş.

Bir Cevap Yazın

Aşağıya bilgilerinizi girin veya oturum açmak için bir simgeye tıklayın:

WordPress.com Logosu

WordPress.com hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Google fotoğrafı

Google hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Twitter resmi

Twitter hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Facebook fotoğrafı

Facebook hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Connecting to %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.