Garip

Yalnızlığım üstüne toprak atılmış gibi küçümseniyordu biri tarafından. Geçecek diyordu, sen abartıyorsun herkes senin gibi zorlanıyor. Yanılıyordu, yanıldığını ona anlatmaya çalışmaktan yorulmuştum. Boşaydı, umursamadığı ya da anlayamadığı ortadaydı. Bir diğeri benim gibi ortak acılarda debeleniyordu. Oysa üçümüzde acı çekiyorduk. Ama diğeriyle birbirimizi doğru zamanlarda anlayabiliyorduk. Çok yorulmadan, sorulmadan hissediliyordu. Yalnızlık bize yeni bir yol sunuyordu sanki…

Bir Cevap Yazın

Aşağıya bilgilerinizi girin veya oturum açmak için bir simgeye tıklayın:

WordPress.com Logosu

WordPress.com hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Google fotoğrafı

Google hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Twitter resmi

Twitter hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Facebook fotoğrafı

Facebook hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Connecting to %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.