Ruh İkizi

Güzel zamanlardı, etkisi geçmiş değil.

Hatırlamak bir nebze olsun gülümsetmeye yetiyor.

İnanılması güçtü seni tanımak, sevmek, dinlemek…

Yollarımız nasılsa kesişmişti, tesadüf müydü?

Konuşmak ihtiyaçtan öte zevke dönüşmüştü.

Senle renkler parlak, müzikler canlıydı.

Yine oturup konuşabilir miyiz dersin?

Kalbimizdeki kırgınlıklar gölgelerini yitirmiş değil.

Eskiden tanıdığım o özgür ruh başka yerlere uçuyor.

Şimdi ona karşı neler hissettiğimi anlatmak,

Tarifsiz.

Yalnızca özlüyorum eski günleri bazen,

Konuşmalarımızı, yürüyüşlerimizi, gülüşlerimizi…

Belki diyorum, bir yerde kesişir yine yollarımız.

Bir Cevap Yazın

Aşağıya bilgilerinizi girin veya oturum açmak için bir simgeye tıklayın:

WordPress.com Logosu

WordPress.com hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Google fotoğrafı

Google hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Twitter resmi

Twitter hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Facebook fotoğrafı

Facebook hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Connecting to %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.