Ölen yalnızca zaman

Uyuşmuş canı bir adım öteye gitmeyen bedenimle sunulan güzelliklere yaprak açıyor, esmeyen rüzgara masumiyeti geride bırakıp eskilerde bulduğum umutla bekliyorum. Sessizce ölümsüzlüğe and içmiş gibi soğuk tenimde yanan güneşten kaçınıyorum. Suskun ve düğüm düğüm sıfatları es geçip kırık tekneyle alabora olmamak için belki de sadece karaya varmak için bahaneler buluyorum. Özlediklerim arada bana göz kırpıp varlığını hatırlatıyor ama kendime zor yetiyorum. Ruhu kaybolmuş ve onu aramaktan vazgeçmiş halde…

Bir Cevap Yazın

Aşağıya bilgilerinizi girin veya oturum açmak için bir simgeye tıklayın:

WordPress.com Logosu

WordPress.com hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Google fotoğrafı

Google hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Twitter resmi

Twitter hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Facebook fotoğrafı

Facebook hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Connecting to %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.