Ölen şiirlerime ağıt

Beni hep anlayan dostlarımdı onlar Benim biricik, gözüm gibi büyüttüğüm çocuklarımdı onlar Duygularımı yüklediğim hazine sandığım olmuşlardı onlar Hepsini anlamadan kaybettim, kara çarşafın beyaz lekeleri oldular Bense karalara bağlandım, bir kibritle alevlenen emeklerim yok oldular Onları ölüme terk eden, uçurumun kenarına sürüklediğim için Eskisi gibi, onlara yazamayacağım için Geri gelmeyeceklerini bildiğim için Çok ama çok … Ölen şiirlerime ağıt yazısını okumaya devam et